1.Genel Uygulama Önlemleri

2.Çocuk Tanımı

3.Genel İlkeler

4.Medeni Hak Ve Özgürlükler

5.Aile Ortamı Ve Alternatif Bakım

6.Çocukların Temel Sağlık Ve Refahı

7.Eğitim, Boş Zaman Ve Kültürel Etkinlikler

8.Özel Koruma Önlemleri

Önsöz

Çocuk , en kolay incinebilen, ekonomik ve sosyal değişiklere karşı en savunmasız kitledir. Tüm bu etkenlerin özellikle çocukların gelişen fizyolojik ve psikolojik yapıları üzerine etkileri incelendiğinde, ulusun en kolay zarar görebilecek olan kitlesini ve ulusun geleceğini yeni çocuklarını koruyup koruyamadığı anlaşılabilir. Çocukluk sürecinde sağlıklı, eğitilmiş, üretebilen ve mutlu bir erişkin olabilmesine yönelik başlangıçlar yapılır. Bu süreci bozacak sorun yetişkin bireyi dolayısıyla toplumu yani geleceği etkiler

Atatürk, çocuklarla ilgili düşüncelerini;
“Araştırmalarım beni şu konuya ulaştırmıştır : Yaratıcılığın varolmasında en büyük etken, çocukluk çağındaki çalışmalardır. Eğer çocuk, daha küçük bir yaşta iken yaratıcı bir çevre içinde yaşar, kendine göre oynama, deneme, yaratma imkanı bulursa, onda yaratıcılık doğar. Zamanında gelişir, sonradan da sosyal randımanlar verir. “ sözleriyle açıklamıştır.
Atatürk bu öngörülen hareketleri; uluslararası düzeyde “1924 Cenevre Çocuk Hakları Bildirgesi” imzalamış, I. Dünya Savaşı’nın hemen sonrasında savaştan etkilenen ve korunmasız kalan çocuklara yönelik bugünkü Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu O’nun talimatları ile kurulmuş önceliği yine çocuklara vermiştir. Ayrıca, günümüzde uluslararası kutlanan 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını çocuklara armağan ederek çocuklara verdiği değeri bir kez daha göstermiştir.
Uluslararası toplumun gündeminde Çocuk Hakları konusu I. Dünya Savaşını izleyen yıllarda yer almıştır. 1920 yılında Milletlerarası Çocuklara Yardım Örgütü kurulmuş 1923 yılında Cenevre Çocuk Hakları Beyannamesi yayınlanmış ve 1924 yılında resmen kabul edilmiştir. 1948 yılında İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi yayınlanmış ve kısmen Çocuk Haklarına yer verilmiştir. Ancak 20 Kasım 1989 tarihinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulunda Çocuk Hakları Beyannamesi kabul edilerek Çocuk Haklarına Dair Sözleşmenin alt yapısını oluşturmuştur.
Türkiye, 14 Eylül 1990 tarihinde Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeyi imzalamış, 09 Aralık 1994 tarihinde Anayasa ve Lozan Antlaşmasına ters düşmesi gerekçesi ile 17., 29. ve 30. maddelerine çekince koyarak Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır.
27 Ocak 1995 tarih ve 22184 sayılı Resmi Gazete’ de yayımlanarak 4058 sayılı yasa ile iç hukuk kurallarına dönüşen Sözleşme’ nin uygulanmasına ilişkin gelişmelerin tek elden izlenmesi, Ülkemizin BM Çocuk Hakları Komitesi ve Çocuk Hakları Konferansında temsil edilmesi ve ülke raporlarının hazırlanması ve sunulmasıyla sorumlu “koordinatör kuruluş” olarak Başbakanlığı 11 Ocak 1995 tarihli talimatıyla Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü görevlendirilmiştir.
Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu, “Koordinatör Kuruluş” olarak; Çocuk Hakları Sözleşmesinin 44.maddesi uyarınca; çeşitli kamu kuruluşları, hükümet dışı kuruluşlar, üniversite temsilcileri, sivil toplum örgütü temsilcilerinin katılımı ile yaklaşık 200 kişilik özel ihtisas komisyonlarınca gerçekleştirilmiştir.
06.03.1996 tarihinde çalışmalarına başlayan özel ihtisas komisyonları dört ana başlık altında toplanmıştır.
-Yasal-Yönetsel Yapılanma Komisyonu
-Eğitim ve Tanıtım Komisyonu
-Veri Geliştirme Komisyonu
-İzleme Komisyonu
Taslak raporlar Komisyonlar tarafından hazırlanmış ve yazım kurulu tarafından son haline getirilerek 04 Kasım 1997 ‘de Dışişleri Bakanlığına teslim edilmiştir. Ancak veri güncelleştirmesi ve nihai görüşlerin alınabilmesi amacıyla rapor üzerinde SHÇEK Genel Müdürlüğü koordinatörlüğünde yeniden çalışılmış ve 14.05.1999 tarihinde BM Çocuk Hakları Komitesine sunulmak üzere Dışişleri Bakanlığına gönderilmiş ve 15.06.1999 tarihinde Rapor Cenevre’ye gönderilmiştir.